Na jednym kilometrze kwadratowym wyspy mieszka średnio nieco ponad 300 osób. Wyspa nie jest więc przepełniona. Oczywiście w okresach wakacyjnych ilość turystów jest na prawdę duża. Z racji tego, iż wyspa jest niezwykle popularna w Europie to coraz więcej inwestorów buduje luksusowe hotele i apartamenty.

Na tej stosunkowo niewielkiej wyspie turyści mają okazję zarówno dobrze wypocząć, jak i się bawić. Hotele oferują wiele usług takich jak chociażby masaże, odnowa biologiczna, czy też sporty wodne. Ponadto ciepły klimat umożliwia leniuchowanie na gorącym oceanem Atlantyckim. Czy można wymagać czegoś więcej? W mojej opinii Rodrigues to jedna z ciekawszych wakacyjnych opcji. Generalnie wszystkie wyspy Mauritiusu są bardzo ładne, jednakże ta ma coś niezwykle wyjątkowego w sobie.

Ponadto większość turystów decyduje się na wakacje w Cargados Carajos, ponieważ znajdują się tam bardzo duże obszary rafy koralowej. Szacuje się, że rafa koralowa zajmuje obszar około 190 kilometrów kwadratowych. To dosyć sporo w porównaniu do powierzchni tych wysp wynoszącej zaledwie 1,3 kilometra kwadratowego.

Mimo małego obszaru każda wyspa może być ciekawa. Liczne atrakcje oferowane przez hotele i apartamenty potrafią zająć nam czas. Prawdziwy wypoczynek na Cargados Carajos jest gwarantowany. Atrakcje takie jak nurkowanie, parki wodne i lasy tropikalne to chleb powszedni.

Generalnie 21 wysp wchodzących w skład Cargados Carajos to miejsca naturalne, w wygląd których nie ingerował człowiek. Piękno tych obszarów może zostać uchwycone jedynie przez aparaty fotograficzne i kamery. Człowiek nie może nic robić z napotkaną przyrodą, bowiem mieszkańcy tych wysp chcą zachować jej prawdziwy blask i piękno.

Określa się ich mianem longanistes lub traiteurs. Ich wiedzę o świecie pozarzeczywistym wykorzystują wszyscy. Nie ma znaczenia czy są oni bogaci czy biedni, a tym bardziej z jakich kręgów artystycznych lub społecznych się wywodzą. Wszyscy ci ludzie w jednakowy sposób wierzą, że lokalni czarownicy mają moc, która pomaga im zakończyć spór, zemścić się na wrogu czy też rozkochać w sobie daną osobą. Niejednokrotnie byli nawet posądzani o rzucania uroków np. na kobietę, która wkrótce miała wyjść za mąż. Na Mauritiusie powszechna jest opinia, iż jeśli wybranka serca nagle straciła kimś zainteresowanie, to musiał dopomóc jej w tym czarownik. Innymi słowy: rywal na pewno poprosił czarownika o rzucenie uroku na dany związek.

Podobną kwestią jest odprawianie czarów na cmentarzu. Turyści mogą być nawet świadkami tego typu zdarzeń, gdyż rozgrywają się one zwykle około południa. Wtedy to grupy ludzi zbierają się na nekropoliach i składają na określonych  grobach ofiary z kury. Czasami rozbijają też orzechy kokosowe, palą świece albo kamforę.

Ludowe wierzenia na Mauritiusie są tak silne, że zaledwie 15 lat temu, kiedy w wyniku potężnego cyklonu Holanda na wyspie zostały zniszczone słupy elektryczne, przez co była ona odcięta od świata a prądu nie było tam przez kilka tygodni, zaczęły się szerzyć pogłoski o loup garou. Wilkołak miał gwałcić kobiety, porywać dzieci… Znalazły się nawet osoby, które twierdziły, że widziały go na własne oczy. Panikę podsycały dodatkowo gazety, żyjące tym tematem przez kilka następnych tygodni. Szaleństwo sięgnęło kresu, kiedy o mały włos nie doszło do zamieszek na tle religijnym. Okazało się bowiem, iż muzułmanie oskarżają katolików o to, iż ukrywają wilkołaka w swojej świątyni. W sprawę musiał się zaangażować prezydent Mauritiusa.

Na szczęście, większość przesądów nie jest szkodliwa i dotyczy takich rzeczy, jak wiara w magiczną moc i przynoszącą szczęście dziewiątkę czy pozostawianie przed domami jedzenia, w celu odpędzenia złych duchów.

Decydując się na zawarcie związku małżeńskiego na Mauritiusie trzeba pamiętać o kilku zasadach. Po pierwsze, jeśli ma to być ceremonia tylko i wyłącznie cywilna, to ślub powinien się odbyć najwcześniej trzy dni po przylocie. Wtedy bowiem będzie czas na aklimatyzację oraz załatwienie niezbędnych formalności. W przypadku uroczystości kościelnej czas ten ulega znacznemu wydłużeniu i wynosi ok. 15 dni. Oczywiście, za pewną opłatą wszystko można znacznie przyspieszyć. Poza tym należy pamiętać o tym, aby zarezerwować odpowiednio wcześnie miejsce na ślub, nocleg i ewentualne przyjęcie. Chętnych do zawarcia związku małżeńskiego na Mauritiusie jest tak wielu, że z reguły zamawia się wszystko z półtorarocznym wyprzedzeniem. Szczególnie jeśli ślub ma być zawarty w listopadzie lub grudniu, czyli najpopularniejszych miesiącach letnich. Należy również wziąć pod uwagę fakt, że większość hoteli stara się organizować tylko jeden ślub w ciągu dni, więc kolejka oczekujących w sposób zupełnie naturalny sama się wydłuża.

Oczywiście, najlepiej jest gdy narzeczonych stać na wynajęcie miejscowej firmy zajmującej się organizacją ślubów. Jedynym warunkiem jest złożenie zamówienia przynajmniej sześć miesięcy przed planowanym terminem zamążpójścia. Trzeba też wypełnić masę dokumentów, ale wysiłek ten może się opłacić. Po przylocie przyszli państwo młodzi będą mogli się cieszyć tylko sobą lub swoimi gośćmi – nie będą musieli myśleć o tak przyziemnych sprawach, jak np. przybranie kwiatami sali hotelowej, w której będą zawierać związek małżeński.

Na co zwrócić uwagę podczas wynajmowania ślubnego organizatora? Przede wszystkim warto się zapytać o rozmaite zniżki. Należy bowiem pamiętać o dwóch rzeczach: na Mauritiusie uwielbiają się targować i należy to do dobrego tonu. Poza tym miejscowi hotelarze wychodzą z założenia, że warto zaoferować np. lepszy standard pokoju w niższej cenie, gdyż przyjezdni i tak wydadzą sporo pieniędzy. Można więc uzyskać sporo rabatów na rozmaite usługi. Niestety, mimo wszystko jest to dość droga uroczystość. Jeśli mają wziąć w niej udział jedynie państwo młodzi, to jej koszt zamknie się kwotą 5 – 6 tys. dolarów. Należy do tego doliczyć m.in. koszty przelotu w obydwie strony.

Z wyliczeń badaczy wynika, że w skład całej formacji wchodzi 16 większych i kilka mniejszych wysepek. W sumie ułożone są w kształcie półkola i zajmują 100 km długości. Jeśli zaś chodzi o obszar rafy, to obejmują one swoim zasięgiem 190 km kw. Cechą charakterystyczną tego obszaru są liczne półlaguny i małe piaszczyste wysepki. Co ciekawe, dzięki wapiennemu płaskowyżowi przeciętna głębokość wody rzadko kiedy przekracza więcej niż 20 m.

Chociaż Cargados Carajos przynależą administracyjnie do Port Louis, to tak naprawdę nie mieszka tu żaden człowiek. Warto jednak podkreślić, że wyspy stanowią ostoję dla kilku populacji ptaków morskich. Niestety, w ostatnim czasie ich liczba uległa znacznemu zmniejszeniu, co jest spowodowane między innymi szkodliwą działalnością niektórych rezydentów na wyspie. Zdarzają się też przypadki wandalizmu, kiedy to jaja są wybierane z ptasich gniazd i traktowane jako lokalny przysmak.

Należy również podkreślić, że wyspy są miejscem gniazdowania dla żółwia zielonego, nazywanego też żółwiem jadalnym. Jest on dość popularnym zwierzęciem we wszystkich ciepłych morzach i oceanach w strefie równikowej. Jego nazwa pochodzi od koloru posiadanej tkanki tłuszczowej. Ze względu na to, iż na Mauritiusie bardzo często dochodzi do połowu i zabijania tych zwierząt, Cargados Carajos zostały ustanowione miejscem, gdzie ten proceder jest zabroniony, a żółwie znajdują się pod ochroną. Niestety, nie wszyscy jeszcze potrafią to uszanować i dlatego, podobnie jak w przypadku ptaków morskich, często dochodzi do rozmaitych aktów wandalizmu. Żółwie zielone są bowiem cennym łupem, gdyż ciężar ich ciała może dochodzić nawet do 500 kg, a długość do 1,40 m. Najłatwiej poluje się na nie, gdy złożą już jaja. Samica może to bowiem czynić kilka razy w roku i zawsze składa je w miejscu swego urodzenia. Jednorazowo jest to od 100 do 200 jaj, które następnie trzeba zakopać w dołkach na plaży. Tam przetrwają ok. 2 miesięcy, o ile wcześniej nie zostaną zjedzone przez drapieżniki lub odkopane przez człowieka.

Wyspy Cargados Carajos są niemal dziewiczym terenem, który rzadko kiedy odwiedza zwykły człowiek. Najczęściej są to urzędnicy z Port Louis lub zastępczy administratorzy tych ziem. Warto jednak zobaczyć je chociażby z lotu ptaka.

Na początek należy sobie uświadomić ważny szczegół: targowanie się na Mauritiusie jest jak najbardziej wskazane. Dotyczy to głównie mniejszych placówek usługowo – handlowych oraz targowisk. W przypadku centrów handlowych możemy liczyć na rabaty przy większych zakupach. Tutejsze hipermarkety są wyjątkowe, bowiem rzadko spotyka się miejsca, gdzie produkty regionalne stałyby na półkach obok markowych wyrobów, uznanych na całym świecie. Możemy się więc spotkać z sytuacją, gdy rękodzieło miejscowych artystów będzie sąsiadowało z luksusowymi towarami importowanymi z tzw. „najwyższej półki”. Oczywiście, nas będą interesować jedynie artykuły typowo maurytyjskie, a nie te, które można dostać w każdym hipermarkecie na całej Ziemi.

Za najlepszą pamiątkę tego typu będą uchodzić z pewnością modele statków oraz drewniane rzeźby. Te pierwsze można nabyć w rozmaitych rozmiarach i po uwzględnieniu różnych ich szczegółów. Modelarstwo na Mauritiusie uchodzi bowiem za sztukę i cieszy się wielką estymą. Zwłaszcza, iż na wyspie istnieją trzy uznane fabryki, zajmujące się produkcją elementów do statków. Jedną z nich jest fabryka Historic Marine, drugą wytwórnia Comajora, a trzecią Ceuneau.

Dużą popularnością cieszą się również wyroby rękodzielnicze. Można nawet oglądać pokazy ręcznej produkcji szkła w Glass Gallery w Phoenix. Zainteresowanie wzbudzają też kosze wyplatane z liści pandany, palmy kokosowej, rafii, aloesu, włókien banan oraz bambusa. Nie mniejsze uznanie wywołuje ręcznie przygotowywana biżuteria. Do jej wyrobu używa się masy perłowej, suszonych nasion bądź orzecha kokosowego. Z kolei ze słomy, drewna oraz tkanin tworzone są kolorowe, kreolskie lalki. Zwykle przedstawiają one postacie z innych grup etnicznych.

Co jeszcze można przywieźć na pamiątkę pobytu na Mauritiusie? Na pewno kwiaty. Do przewozu nawet na znaczne odległości świetnie nadaje się anturium. Miłośnicy roślin mogą je nabyć na lotnisku tuż przed odlotem lub na licznych plantacjach. Wtedy są starannie pakowane i zabezpieczane przed uszkodzeniami w czasie lotu.

Naturalnie, warto też kupić butelkę z zieloną papryczką chilli, sprzedawaną na wyspie Rodrigues, oraz takie specjały jak lokalne przyprawy, cukier, herbatę aromatyzowaną wanilią, bądź wędzonego marlina. Są to niedrogie upominki, ale dość praktyczne i smaczne. Pozwolą też cieszyć się naszą wyprawą innym osobom.

Zacznijmy od tego, że gorące, letnie miesiące trwają tu od października do maja. Ich cechą charakterystyczną są długie, słoneczne dni, temperatura sięgająca 35 stopni Celsjusza oraz krótkie, acz ulewne deszcze. Wysoka wilgotność powietrza utrzymuje się również w nocy. Najcieplejsze miesiące letnie przypadają na okres między listopadem a kwietniem. Niestety, ten sielski obrazek burzą cyklony, które pojawiają się najczęściej między końcem grudnia a przełomem lutego i marca.

Mówiąc o cyklonach, trzeba wziąć pod uwagę terminy, którymi na Mauritiusie określa się intensywność wiejących wiatrów. W sześciostopniowej skali oznacza się: - depresję tropikalną, kiedy prędkość wiatru nie przekracza 90 km/h; - umiarkowaną depresję tropikalną – porywy wahają się między 90 a 134 km/h; - silną depresję tropikalną – prędkość wiatru dochodzi do 179 km/h; - cyklon tropikalny – którego porywy osiągają od 180 do 250 km/h; - intensywny cyklon tropikalny – wiatr wieje z prędkością 251 – 335 km/h oraz bardzo intensywny cyklon tropikalny, którego porywy przekraczają 335 km/h. W przypadku zagrożenia cyklonem, należy nasłuchiwać wiadomości z państwowego instytutu meteorologii. Warto też obserwować domy znajdujące się w okolicach wybrzeża, bowiem ich właściciele są zobowiązani do wywieszania czerwonych flag. Ich liczba określa intensywność wiejącego wiatru. W przypadku jednej czerwonej flagi występuje niewielkie ryzyko wiatrów, których porywy będą dochodzić do 120 km/h. Przy dwóch flagach występuje podwyższony stopień zagrożenia porywami o mocy do 120 km/h. Trzy czerwone flagi to już duże niebezpieczeństwo porywów do 120 km/h, a cztery oznaczają, iż odnotowano wiatry wiejące z prędkością powyżej 120 km/h. Oczywiście, informacje o zbliżającym się cyklonie są podawane z odpowiednim wyprzedzeniem. Na szczęście, zdecydowana większość cyklonów wywołuje jedynie ulewy i gwałtowne deszcze, nie wyrządzając przy tym żadnych szkód na wyspie.

Jeśli zaś chodzi o zimę, to trwa ona od maja do października. Temperatura ulega wtedy obniżeniu i wynosi ok. 25 stopni Celsjusza. W tym też okresie odnotowuje się chłodniejsze noce, niewielkie opady deszczu oraz znacznie niższą wilgotność powietrza. Warto wspomnieć, że roczne sumy opadów na Mauritiusie są dość zróżnicowane i wynoszą: na wschodzie kraju – 1500 - 2300 mm; na zachodzie kraju - 1000 mm a w górach - 5000 mm.

Najlepszym czasem na polowanie na wielka rybę jest okres między październikiem a przełomem marca i kwietnia. W pozostałym okresie ma miejsce tarło. Dorosła samica, która jest większa od samca, składa wtedy nawet kilka milionów jaj. Co ciekawe, są one niezwykle małe, gdyż nie przekraczają 0,6 mm wielkości! Po siedmiu dniach wykluwają się z nich larwy. Młode osobniki rosną mniej więcej do 8 roku życia; do tego też czasu pozostają w grupie i razem z innym przedstawicielami gatunku zdobywają pożywienie. Następnie marliny się rozdzielają, gdyż są samotnikami.

Można je spotkać w wodach tropikalnych i subtropikalnych, przy czym nie ma dla nich większego znaczenia czy pływają przy brzegu czy na dnie oceanu. Znane są zresztą ze swojego zamiłowania do dalekich wędrówek. Sprzyja temu prędkość, którą mogą rozwinąć, a która dochodzi nawet do 80 km/h. Nic więc dziwnego, że polując na wielką rybę, trzeba się uzbroić w cierpliwość oraz nastawić na błyskawiczny pościg. Niektórzy twierdzą nawet, że pościg jest znacznie bardziej emocjonujący niż wyłowienie marlina. Warto przy tym pamiętać, że wielka ryba jest naprawdę ogromna (długość jej ciała dochodzi do 4,5 m), szybka i silna. Dlatego zawsze trzeba się przypinać uprzężą do specjalnego krzesełka, co uniemożliwi nam kąpiel w wodzie w przypadku złapania marlina.

W związku z tym, że ci którzy złowią marlina, chcieliby mieć go na wyłączność jak wędkarskie trofeum, powstało wiele zakładów zajmujących się wypychaniem tych zwierząt. Należy jednak pamiętać, że jest to żmudna praca, a jej właściwe wykonanie może zając nawet sześć miesięcy.

Ciekawostką jest fakt, że wielka ryba żywi się jedynie małymi głowonogami i rybami: makrelami lub tuńczykami. Jej naturalnym wrogiem jest tylko i wyłącznie rekin oraz… człowiek. Należy bowiem zauważyć, że w związku z połowami marlina (jedynie dla ludzkiej satysfakcji, bo mięso z tej ryby uchodzi za niezbyt smaczne) drastycznie spadła ilość przedstawicieli tego gatunku. Jest to szczególnie widoczne w wodach Mauritiusa i Kuby.

Do dyspozycji turystów oddano deski surfingowe, narty wodne, kajaki, rowery wodne oraz łodzie ze szklanym dnem. Można też zapolować na wielką rybę, uprawiać wędkarstwo czy latać na spadochronie ciągniętym przez mknącą po morzu, motorówkę. Największą popularnością cieszy się jednak nurkowanie. Turyści za najciekawsze i najbardziej interesujące miejsca do nurkowania uznają okolice Flic en Flac, szczególnie że to właśnie tu spoczywa kilka interesujących wraków. Ciekawostką są dwa, specjalnie zatopione statki: Kei Sei 113 oraz Tug 11. Poszły na dno tylko dlatego, aby stworzyć sztuczne rafy koralowe. Obecnie zamieszkują je ogromne mureny i ryby koralowe. Innym statkiem zatopionym w tym samym celu, był The Silver Star. W południowej części wyspy najlepsze warunki do nurkowania panują w zatoce Blue Bay. Tutaj również znajdują się liczne podwodne jaskinie i tunele oraz rafy koralowe, które są ostoją dla takich gatunków, jak langusty, rekiny czarnopłetwe i wachy.

Warto podkreślić, że profesjonalny sprzęt do nurkowania można wypożyczyć w każdym ośrodku nurkowym, znajdującym się przy większości hoteli. Ci, którzy nie mają jeszcze wprawy w tym sporcie, powinni wziąć kilka lekcji. Należy jednak uważać, aby nie dać się naciągnąć na pseudonurków; lepiej zdecydować się na kurs w centrum, które posiada jeden z następujących międzynarodowych certyfikatów bezpieczeństwa: CMAS, PADI, NAUI lub BSAC.

Interesujących doznań może też dostarczyć spacer po morskim dnie w specjalnym hełmie. Z tej atrakcji korzystają ludzie w każdym wieku i o każdym stanie zdrowia. Nie ma też znaczenia czy noszą okulary, szkła kontaktowe, czy też mają doskonały wzrok. Hełm jest bowiem dostosowany do różnych warunków fizycznych osób go noszących. Jest stalowy, a z przodu ma szklany wizjer. Do jego wnętrza doprowadzane jest sprężone powietrze, co umożliwia swobodne oddychanie. Co ciekawe, podwodni spacerowicze mogą nawet rozmawiać ze sobą. Nie wspominając już o karmieniu rybek danio czy podziwianiu koralowców, albo olbrzymich małż. Oczywiście każda grupa jest oprowadzana przez specjalnego przewodnika, najpierw jednak dowozi się ją łodzią na odpowiednią platformę, służącą do nurkowania w rafie. Dopiero potem nakłada się hełmy i schodzi w morze.

Kuchnia maurytyjska opiera się głównie na ryżu. Podaje się go zarówno w eleganckich restauracjach, jak i jada na co dzień w domach. Może być gotowany, smażony lub moczony w szafranie. Niekiedy zastępuje się go makaronem lub ciastem naleśnikowym. Dodatkiem do nich są w przeważającej mierze ryby oraz owoce morza, przede wszystkim ośmiornice i grube krewetki. Można je smażyć, dusić, gotować, marynować, podawać w sosach lub w curry. Czasami wystarczy skropić sokiem z cytryny i ugrillować z przyprawami. Doskonałym daniem jest też zupa rybna bądź lucjan biały z pieca. Świetnie smakuje wędzony merlin.

Jeśli chodzi o mięso, to bez względu na rodzaj, serwuje się je z reguły w jakiejś potrawce lub curry. Turystom przybywającym na Mauritius w sezonie, na pewno będzie smakować sarnina bądź dzik z batatami. Doskonałym daniem, a jednocześnie stanowiącym połączenie niebanalnych smaków, jest fooyang czyli maurytyjska odmiana chińskiego omletu z homarem, krabem albo krewetkami. Warto też spróbować rougaille czyli gulaszu jarzynowego z mięsem i rybą. Jego podstawę stanowią również smażone pomidory, cebula, imbir, czosnek oraz zioła.

U ulicznych sprzedawców można też kupić pikantne przekąski. Warto jednak z tym chwilę odczekać, bowiem kuchnia maurytyjska jest wyjątkowo ostra i pikantna. Jako podstawowe przekąski serwowana jest smażona soczewica z papryką chilli oraz naleśniki z soczewicy, które faszeruje się warzywami w sosie. Należy jedynie pamiętać o tym, że Maurytyjczycy uwielbiają dodawać do wszystkiego massalli. Jest to rodzaj pasty curry ze zmielonego ostryżu, czarnego pieprzu, kolendry, imbiru, gałki muszkatołowej, czosnku i ogromnej ilości chilli. Tak naprawdę ten rodzaj wyjątkowo ostrej papryki jest głównym składnikiem wszystkich potraw.

Poza daniami mięsnymi i rybnymi, kuchnia maurytyjska obfituje w ciasta ptysiowe oraz mnóstwo owoców i warzyw. Można tu się spotkać z niezliczoną ilością sałatek, które robi się tylko i wyłącznie z tego, co rośnie w ogródku. Wykorzystuje się ananasy, arbuzy, liczi, papaję, mango oraz guawy i małe banany.

Jeśli zaś chodzi o napoje, to największym powodzeniem cieszą się wina białe i różowe. Warto też spróbować lokalnego piwa i whisky. Na co dzień jednak spożywa się ogromne ilości pepsi, soków owocowych bądź soków z domieszką jogurtu lub wody. W restauracjach serwuje się kawę, capuccino oraz herbatę aromatyzowaną laską wanilii.